در منزل حافظ:

**رفته ام بیرون من از کاشانه خود,غم مخور**

**تا مگر بینم رخ جانانه خود,غم مخور**

**بشنوی پاسخ ز حافظ گر که بگذاری پیام**

**آن زمان کو باز گردد خانه خود ,غم مخور**

در منزل سعدی:

**از آوای دل انگیز تو مستم**

**نباشم خانه و شرمنده استم**

**به پیغام تو خواهم گفت پاسخ**

**فلک گر فرصتی دادی به دستم**

در منزل خیام:

**این چرخ فلک عمر مرا داد به باد**

**ممنون توام که کرده ای از ما یاد**

**رفتم سر کوچه منزل کوزه فروش**

**آیم چو به خانه ,پاسخت خواهم داد**

در منزل فردوسی:

**نمی باشم امروز اندر سرای**

**که رسم ادب را بیاورم به جای**

**به پیغامت ای دوست گویم جواب**

**چو فردا بر آید بلند آفتاب**

در منزل مولانا:

**بهر سماع از خانه ام ,رفتم برون رقصان شوم**

**شوری بر انگیزم به پا,خندان شوم ,شادان شوم**

**بر گو من پیغام خود , هم نمره و هم نام خود**

**فردا تو را پاسخ دهم , جان تو را قربان شوم**

در منزل منوچهری دامغانی:

**از شرم به رنگ باده باشد رویم**

**در خانه نباشم که سلامی گویم**

**بگذاری اگر پیام ,پاسخ دهمت**

**زان پیش که همچو برف گردد مویم**

در منزل بابا طاهر عریان:

**تلیفون کرده ای جانم فدایت**

**الهی مو به قربون صدایت**

**چو از صحرا بیایم ,نازنینم**

**فرستم پاسخی از دل برایت**